Dคับ

เรื่องมันเกิดขึ้นในวันที่ 8 ธันวาคม ปี 2548

ผมไม่เคยเจอเรื่องอะไรที่มันเซ็นได้ขนาดนี้มาก่อนเลยครับ

สงสัยมันเป็นการรวมความซวยของชีวิตผมที่ผ่านมาทั้งหมดล่ะครับ

เริ่มตั้งแต่เช้าเลยนะครับ

ผมเดินไปที่รถรับ-ส่ง แล้วก็นั้งไปตลอดทางโดยที่ไม่ได้คาดคิดมาก่อนว่ามันจะมีการรวมความซวยมาหา

พอถึงที่โรงเรียนREVES COLOUR(นามสมมุติ) เดินเท้าไปยังห้อง 324 อาคาร (COLOUR STOR)

ก็เจอเพื่อนชายคนหนึ่งชื่อนาย TOA (นามสมมุติ) ก็ได้ไปทักทายกับมัน

แต่ความซวยที่มันติดพันมาจากเมื่อวานมันก็ได้ส่งผมมาถึงตัวข้าพเจ้า

คือ TOA ได้พูดเรื่องเมื่อวานว่าทำไมไม่ไปทำงานกลุ่มที่บ้านมัน เพื่อนคนอื่นไปกันหมดขาดอยู่คนเดียว

ผมก็ได้บอกว่า พระบิดาไม่ให้มาเนื่องจากที่บ้านฝนตกพอประมาณ แล้วคนที่จะมารับมันก็ยังเด็ก

ถ้ากลับบ้านมาก็คงมืดค่ำอาจเกิดอุบัติเหตุได้ จึงไม่ให้มา

แต่ที่สำคัญ ภารกิจของผมมันไม่ใช่แค่ต้องไปบ้านของนายTOAหรอกครับ

แต่มันคือการที่เราต้องนำวัสดุสำคัญที่สุดไปงานกลุ่มต่างหากครับ

และนายTOAก็พูดในเชิงผมไม่ยอมมาช่วยงานอะไรอีกซักพักหนึ่ง

เหตุการณ์นี้มันทำให้ผมเซ็งได้ในขณะหนึ่ง

จึงเป็นเหตุให้เรียนฟิสิกส์ของอาจารย์ MERGE(นายสมมุติ)ไม่ค่อยรู้เรื่อง

ต่อมาในคาบ 2 เป็นวิชาอังกฤษ ที่อาคาร Royer Tree (นามสมมุติ) มันมีความซวยมาเล็กน้อย จึงขอไม่กล่าวถึง

แต่พอคาบที่ 3 นั่นแหละซวยจริงแท้แน่นอน เป็นคาบที่เราต้องมาทำงานที่เราต้องเตรียมเมื่อวาน

อาจารย์ให้เริ่มทำงาน แต่พวกของข้าพเจ้าก็ได้คิดเห็นกันว่าควรไปขออาจารย์ว่า ของเลื่อนไปทำวันเสาร์นี้ได้หรือไม่

เมื่อได้ตกลงกันเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ก็ได้เกิดปัญหาใหม่มาอีกก็คือ ใครจะไปเป็นฑูตไปสื่อสารกับอาจารย์

ด้วยความเสียสละของผมก็ได้ทำหน้าเสียสละโดยที่มองไปหานาย S-U (นามสมมุติ)แล้วทำถ้าคล้ายกับผยักหน้า

แต่ตรงข้ามกัน แล้วก็พูดว่า"มึงดิ"

แต่ในที่สุดมันก็เปิดผมนั้นแหละที่ต้องไปเป็นฑูตไปหาอาจารย์ และก็ได้พูดว่า

"อาจารย์ครับ! กลุ่มผมของเลื่อนไปทำวันเสาร์นะครับ คือว่ามีของอยู่อย่างหนึ่งที่มันซื้อไม่ได้ครับ"

"............."รอคำตอบ

"เธอจะทำวันเสาร์แล้วมันจะทำได้ทันเหรอ ครูให้งานนี้ไปตั้งนานแล้ว ทำไมถึงไม่เตรียมการหา!" โดนเทศน์ครับ

ผมก็หันมาหาพรรคพวกแล้วก็ผยักหน้าให้มัน

นายTOAก็ได้เดืนมาหาแล้วถามว่า "ผลเป็นยังไง"

ผมจึงได้เล่าความให้ฟัง แล้วนายTOAก็ได้ทำหน้าเซ็งๆใส่แล้วมันก็เดินไป

ผมจึงไปบอกอาจารย์แล้วก็ไปปรึกษาว่าจะเอามาทำ

พวกเราก็ปรึกษาได้ผลกันว่า เราจะไปเอามาทำต่อที่โรงเรียน

โดยที่อุปกรณ์สำคัญนั้นได้ถูกค้นพบที่บ้านอาจารย์ในโรงเรียนนั้น

เราได้คิดกันว่าจะแบ่งเป็น 3 พวก คือ หน่วยปีนรั้วไปเอาของ หน่วยรับของจากหน่วยปีนรั้ว และหน่วยไปเอาอุปกรณ์สำคัญ

เมื่อปรึกษาเป็นที่ดีแล้วก็พบปัญหาแบบเดิมก็คือ ใครจะทำอะไร

ก็เลยได้ให้พวกผู้หญิง3คนในกลุ่มไปขนของสำคัญที่บ้านอาจารย์

ส่วนพวกผู้ชายก็ได้เดินไปที่รั้วของโรงเรียนที่ได้มีผู้ตกแต่งให้สำหรับงานนี้อยู่แล้ว

ระหว่างทางก็ไปหาผู้กล้าหาญข้ามรั้ว รอดพ้นจากการตรวจจับจากครูอาจารย์

ด้วยความที่ว่าผมเป็นต้นเหตุให้เกิดเรื่องประมาณนี้ผมจึงได้บอกว่า กูเอง

และแล้วก็ได้ไปถึงที่รั้วซึ่งไร้การตรวจจับใดทั้งสิ้น

นายTOAก็ได้กระโดดออกไปก่อนแล้วผมจึกกระโดดตามเพราะว่าเค้าเป็นเจ้าของพื้นที่ ซึ่งได้กระทำบ่อยครั้ง

แต่ผมเพิ่งเป็นครั้งแรก จึงต้องดูการกระทำอย่างนั้นก่อนแล้วจึงกระโดดตามออกไป

พรรคพวกที่เหลือก็ได้ยืนให้กำลังใจอยู่ข้างหลัง แล้วลุ้นว่าเมื่อไร มึงจะตกลงน้ำว่ะ

แต่ถึงอย่างไรผมและTOAก็ได้ทำภารกิจแรกสำเร็จ อย่างปลอดภัย และดำเนินภารกิจต่อไปทันใด

ด้วยความสามารถของพวกเราที่เคยฝึก น.ศ.ท. จึงได้มีทักษะบางอย่างจึงทำให้เราทำภารกิจได้ง่าย

และแล้วก็ได้เดินทางตรงไปโดยมีจุดมุ่งหมายคือบ้านนายTOA

เมื่อไปถึงก็ได้ไปนำเอาวัสดุและอุปกรณ์ที่สำคัญมาโดยด่วน

เมื่อมาถึงก็ได้ส่งของให้กับหน่วยรับของที่อยู่ข้างบนรั้ว ของทั้งหมดมีอยู่ 2 ภาชนะ

อันแรกมันมีความเบาระดับหนึ่งจึงลุล่วงไปได้โดยไม่มีอะไรติดขัด

ส่วนภาชนะอันที่2 มีน้ำหนักมากเวลาขนส่งทำได้ลำบากมาก

เพราะพื้นก็มีแต่น้ำที่กั้นระหว่างพื่นที่ส่วนใหญ่กับกำแพงโรงเรียนกว้างประมาณ1เมตร ส่วนกำแพงสูงประมาณ2เมตร

เมื่อเราได้ทำการรับส่งสินค้ากันเสร็จแล้วก็ได้เกินปัญหาอีกแล้ว

คือ นายTOA เคยแต่กระโดดออกไม่เคยกระโดดเข้า จึงทำได้ยากลำบากมาก

และรั้วที่มีความสูงด้านนอกประมาณ2เมตรนั้นเองจึงไม่ถนัดที่จะเข้าอยากธรรมดาได้

และเหตุนี้เองจึงทำให้ต้องใช้ความสามารถส่วนบุคคล ทำท่าอุบาทต่างๆ เพื่อที่จะเข้ามาในโรงเรียนให้ได้

ตัวผมเองซึ่งมีความสามารถในการจารกรรมจึงสามารถกระโดดขึ้นกำแพงบ้านของคนแถวนั้นแล้วก็เดินเข้ามาในโรงเรียน

ส่วนนายTOAเป็นผู้มีน้ำหนักมากจึงได้มีปํญหาต่างๆเข้ามาในการกลับมา

จึงมีคนมาช่วยกันลุ้นเป็นจำนวนมาก

เมื่อกลับเข้ามาได้แล้วก็ได้เริ่มลงมือปฏิบัติงานต่างๆทันที

แต่ก็ได้พบกับสิ่งบางอย่างทีทำให้งานช้า คือ หน่วยทีไปเอาสิ่งของสำคัญบ้านอาจารย์ ยังไม่มา

 พวกเราจึงได้ทำการผสมวัสถุดิบ2อย่างนั้นก่อนระหว่างผสมอยู่นั้นผู้ทรงความรู้ก็ได้ตรัสอย่างฉลาดว่า

"วัสถุดิบของพวกเจ้าไม่เพียงพอต่อกระทำงานนี้"

ผมและเพื่อนสนิทก็ได้รับคำสั่งของผู้ทรงความรู้ไปเอาวัสถุดิบมาเพิ่ม

ซึ่งวัสถุดิบนั้นมีน้ำหนักมากจึงกระทำได้ด้วยการใช้แรงมาก

และผมและเพื่อนสนิทคนนี้ก็ได้ไปเอามาอีกประมาณ 2ครั้ง

เมื่อมาก็ได้มีความเหนื่อยในระดับหนึ่ง ก็เลยพักสักครู่

เมื่อเวลาแปรเปลี่ยนไปหน่วยที่ไปเอาวัสถุสำคัญที่บ้านอาจารย์ก็เดินทางมาถึง

แต่พวกเราก็พบว่ามันน้อยเกินไปจึงได้ตรัสกันว่าโปรดไปเอามาใหม่

แต่พวกเค้าก็หันมามองข้าพเจ้าและเพื่อนสนิทข้าพเจ้า

แล้วก็ตรัสอย่างเสียสละว่า "ป่านกับUMD(นามสมมุติ) ไปเอาบางดิ" ทำหน้าเหมื่อนเราไม่ได้ทำอะไร

แล้วผมกับUMDก็ได้บอกว่าเราไปทำภารกิจที่หนักหน่วยยิ่งนักที่พวกคุณไม่ได้เห็น

ในที่สุดหน่วยไปเอาวัสดุสำคัญก็ได้เดินทางตรงไปเอามาอีกรอบ ซึ่งกินเวลาประมาณ 1/2คาบ

เมื่อมาเราก็ได้ผสมวัสถุดิบอย่างมั่วกัน

และแล้วเมื่อทำเสร็จก็กินเวลาพักเที่ยงเราไปแล้วครึ่งคาบ พวกเราก็ไปกัน

เมื่อรับประทานอาหารเสร็จ พวกเราก็เดินตรงไปที่ห้องเรียนวิชาเคมี ของอาจารย์Dark Heart(นามสมมุติ)

ซึ่งทั้งห้องไม่มีใครอยากที่จะเรียนกันนักเนื่องจากเทคนิคการสอนของอาจารย์ที่ถูกใจจนถึงขั้วเท้า

และแล้วก็ได้มีความซวยอีกแล้ว ตอนแรกบอกว่าสอบ แต่แล้วมันก็ดันสอน ผมไม่ได้เอาหนังสือมา

มันก็ดันตรวจหนังสือซะเนี่ย ผมเป็นคนหนึ่งที่ไม่ได้เอามาก็ได้คิดแผนการอันแยบยล

โดยการยืมหนังสือเพื่อนมาเมื่อถึงชือผม

และเมื่อกระทำเสร็จมันก็มีเหตุการณ์บรรลัยเกิดขึ้นอีกแล้ว

คือมันดันจับได้ และแล้วก็โดนเทศน์ไปจนจบคาบเลย

และเมื่อจบจากนั้นก็ได้ไปเรียนวิชาคณิตต่อไป

คาบนี้ก็มีความซวยเหมือนกัน คือ มีช่วงที่เรียนแล้วไม่เข้าใจจึงได้ถามนายTOA

เมื่อเข้าใจแล้วก็ได้มีความซวยเกิดขึ้นตรงนี้แหละ

อาจารย์ประจำวิชาหันมาแล้วก็บ่นว่านายTOA กับ UTM(นามสมมุติ)

เพราะเข้าใจว่าผมชื่อว่าUTM นายUTMจึงโดนไป มันเลวร้ายยิ่งกว่าผมโดนเองเสียอีก

เพราะว่าUTMไม่ได้ทำอะไรเลย กลับโดนบ่นเพราะผม

ผมเกิดความรู้สึกผิดเล็กน้อยถึงปานกลางเลยทีเดียว

แต่มันก็ผ่านไปได้ด้วยดี

เมื่อหมดคาบนี้มันก็ไปถึงคาบกิจกรรมชุมนุม

ผมได้เดินทางไปเรียนชุมนุม123(นามสมมุติ)กับSU

โดยไม่คิดว่างานชุมนุมของพวกเราจะมีปัญหาเกี่ยวกับงานที่ส่งไปแล้วในอาทิตย์ที่แล้ว

เมื่อพวกเราเดินทางไปถึงที่หมาย

พวกเราจึงได้รับข่าวจากอาจารย์ผู้ประจำชุมนุม

มันทำให้เราต้องตั้งหน้าตั้งตาทำงานจนเสร็จจนหมดคาบ

และหลังจากนี้เองก็ได้รับความซวยอาจที่สุด

คือ ขณะเดินมาขึ้นรถรับ-ส่งกับนายSU นั้นเอง

ก็ได้เห็นหญิงสาว2คนอยู่ไต้อาคารนั้นกำลังคุยกับเพื่อนชายของหล่อน(Her boyFriend)

ซึ่งทั้ง2ประกอบด้วยคุณCE(นามสมมุติ)และคุณFI(นามสมมุติ) ซึ่งเป็นผู้ที่ข้าพเจ้ากำลังสืบประวัติ

เพื่อจะสร้างความรูจักต่อไปในอนาคต

ข้าพเจ้าได้หาแนวร่วม และได้วางแผนไว้แล้ว ว่าอีกไม่นานจะได้มีความรู้จักกันแน่

แต่เมื่อได้พบเหตุอย่างนั้น มันทำให้แผนที่วางแผนและแนวร่วมที่ได้หามาได้นั้นไร้ความหมาย

และแล้วความซวยผมในวันนั้นมันก็สิ้นสุดลงไปเพียงแค่นั้น

จบ.....................................